Зошто се смеете, деца? Мислите дека е смешно?
Дека сум различен? Дека сум сакат?
Затоа дојдовте.
Е, па, добредојдовте! Вечерва малку ќе ве...
...ебам, деца!
Играат:
Сценарио:
Продуцент:
Режија:
Да ти ебам земјата.
Кој имаше малку акал во глава, збриша оттука!
А вие се враќате?
Не ви смета ако пушам?
Тутунот убива. Овде се убива.
Да сум таксист во Њујорк или во Париз,
и јас не би пушел.
Еве, вчера... убиле мој колега, таксист.
К уршум во глава!
Толку полиција, а што прават? Не знам!
Види ја бу далава.
Кој ти даде дозвола?!
Молам? А, бе, педер...
Е, да ти ебам...
И што да му прави човек сега? Да го убие?
Види го! Види го!
Влези. Да се згрееш.
Ќ е те носам во рај!
Дојди, рибо!
Одиме во рај, бејби!
Добро вечер.
Не е ништо страшно. Се пегла.
Многу се извинувам.
Да не правиме проблеми. Немам возачка дозвола.
Отварај!
Да ти ебам се на свет!
Излагај!
Излагај, пиздо!
Излагај бе, мајмун!
Излагај!
Што се случува овде?
Пиздава ми ја поеба колава!
А Вие, смирете се... Мирен!
Вие, господине, бидете љубезен, излезете од
автомобилот.
Нема возачка дозвола!
Излезете... Излегувај, бе, кога ти кажувам!
Немам возачка. Имам сообраќајна.
Ќ е излезеш?!
Ќ е излагаш сам или да те вадам јас?!
Вадете го да не го вадам јас! - Мирен!
Излегувај, бе... пичка ти мајчина! Излегувај!
Имам решение.
Скршете ја шофершајбната па извлечете го од напред.
Смирете се, господине!
Ене го!
Таму побегна!
Дали живее тука некаде Викторовиќ? - Не знам, синко.
Ние сме од Босна. Ни ја дадоа оваа гаража.
Немаме вода, а сега ни ја исклучија и струјата.
Не прашувам за струјата! Прашувам за Викторовиќ!
Оној што има син кретен, Аце.
Ајде, го најдов. Трет кат, стан тринаесетти.
А вие сте... за попис на бегалците?
Абе ајде, жено...
Го запамти? -Кога ќе го видам,
нема да изгледа така како што го памтам!
Само ти смири се. - Ти не се мешај.
Те молам.
Повелете?
Добро вечер. - Добро вечер.
Тука е Аце? - Александар не е дома.
А каде е? - Не знам. Излезе некаде.
Ќ е причекаме. - Кој знае кога ќе се врати.
Не се брзаме.
Можам ли некако да помогнам? - Не!
Сакате кафенце? - Или по една ракиичка?
А, Јово? - Може ракија.
Па тогаш ракииче. Само момент.
Еве, повелете.
Ајде, за арно за убаво!
Живели!
Колку години има Аце? - Александар? Осумнаесет.
Речиси осумнаесет...
- Најлоши години...
Домашна? - Да. - Алал вера.
Ви кажа Аце?
, Добро луѓе... К е средиме некако.
Што ќе средиме?!
Некои работи не се средуваат! - Смири се.
Возам триесет и една година.
Од дванаесет години ја крадам колата на татко ми.
Буба! До сега ја немам ни гребнато!
Како нова! Мислам, беше.
Подобра од нова.
Од уста сум вадел. Еве, Свето знае.
Ќ е средиме, господине... -Јован.
Ацо! - Јово!
Смири се, бе!
Ацо!
Господине...
Ацо... излегувај!
Немој, Јово!
- Добро е! Добро е!
Добро вечер.
Отварај!
Кај си, бе Аце?! Се криеш? Бегаш!?
Немојте... Што немојте ...?
Немојте господин Јован. Ве молам, немојте.
А, бе ти? Бегаш, а? Се криеш?
Ми беше страв. - Од мене? Од мене ли?
Ми ја испокрши шофер- шајбната! Жив се посрав!
Ја виде ли ти мојата Буба?
Се пегла. Не е ништо страшно.
Што се пегла? Немој јас да те...
Бегај Свето. - Јован, не се бу дали!
Не си смеел да бегаш.
Требало да ја почекаш полицијата, да направат
записник.
Фала Богу. - Додје полицаец.
Му ја протнав сообраќај- ната низ прозор.
Тогаш овој почна да вика: Вади го ти, да не го вадам
јас. Почна да скока по хаубата.
Побегнав. - Бегаш како пичка.
Ако немаш дозвола, имаш ли очи!
Гледај каде возиш! Имаш ли акал во глава?!
Следиш ли знаци? За малку изгинавме!
Стисни на гас и баш ти е гајле!
Го чував како очи во глава, Свето.
Сто и четириесет на отво- рено. - Сто и дваесет.
- Сто и четириесет.
Сто и дваесет е изгравирано. - Р еков, сто и четириесет!
Што ме гледаш? Што ќе правиме сега?
Одговори му на господинот Јован.
Што ме гледаш мене?
Таму гледај! - Мајмун еден!
Свесен ли си ти, што направи?
Ми ја поеба мене колата, си ја поеба себе колата.
Го поеба станот. Види!
Се заклучуваш! - Се ќе биде во ред!
Ќ е биде добро господине Јован. - Нема!
Мамето твое!
Мој си, Ацо!
Кога тогаш! Ќ е ти ебам мајката!
Овие не се нормални.
Пак лумпуваат!
А ти? Каде?
Моја работа.
Наша работа.
Додека те издржувам јас, наша работа.
Види, тато, стварно брзам...
Немој никаде да брзаш и седи тука.
Прашав, каде? - Имам работа.
Каква работа имаш па ти? Да не се преработиш?
У тре да одиш кај мојот шеф и да кажеш чиј син си.
Не сум јас, стари, за тоа.
За што си? Да не си за балет, можеби?
Оди кај човекот и немој да ме срамиш.
Пола работници се на прину ден. Луѓето убиваат
за работа, а ти - Не сум јас за тоа.
За што си ти? Не знам.
Ама за градски сообраќај не сум.
Професор си, а возиш автобус.
Како можеш? -Можам!
Крадам? Просам?
Слушаш ли што ти зборувам?
Добро, може ли една вечер во оваа куќа без галама?
Како сега да ја заспијам? Како?
Ќ е ме оставиш раат?
Не сум ти јас крив што те остави Мујо.
Не ме остави. Мораше.
Што ме гледаш? Каде ми е капата?
Капата ти фали? Само капата ти фали?
Се е во ред, само уште капата да ја најдеме.
Ние немаме ништо, а нему му фали капа.
Ти фали под капата.
Сите се снајдоа...
Снајдоа?-А види не нас.
Гледам како се снашле.
Подобро да возам автобус, отколку да крадам и матам.
Сакаш кафе? - Дупло.
Да се расонам.
Ме уби ноќнава смена.
Ете, сега снема и плин.
Педесет и шест!
Број четири!
Четири!
Шеснаесет!
Осумдесет и девет!
Мала! Пиво!
Четириесет и шест!
Дај ми две пива!
Како си чичко Димитрија?
Сполај му на Бога.
Ќ е се напиеш нешто? - Викнав, пивце.
Ме памтиш?
- Не.
Ти се случило нешто?
Не те паметам ваков.
Не прашувај.
Некоја несреќа? Што било? - Камо да беше...
Ајде за арно за убаво! - За арно за убаво!
Сообраќајка... ?
Си паднал? - Не.
Те тепал некој?
Да. - Кој?
Маме му ебам... Само да го најдам!
Не памтиш?
Не го видов.
Ти набил нешто на глава? - Да.
Како знаеш?
А, имаше гадна работа... Богами, Димитрија, гадна.
Имав... Онака...
Кога и полицајци почнаа да тепаат, се е отидено у
пичку мајчину. Јас ти викам.
-Отидено е, во три пички мајчини.
А, ве има, бе, шеесет илјади... Сто илјади!
Колку ве има на милион жители?
Многу е! Многу е Димитрија. -И тоа е малку!
Гледаш, малку е.
А, добро те средил.
Некој борч си имал. Си му згрешил на некого?
Баеѓи те закачил. Те здробил! - Со хебла.
Со хебла, а? - Со чекан.
Со хебла и со чекан, коска по коска.
Чекан, седум, осум кила, најмалку.
Секоја коска набашка.
Фрактура на дваесет и седум коски.
Три пукнати. Ребра: сите!
Прелом на черепот. Рбетот. Оштетена кичмена срж.
Не...?
Ме крпеа, ме местеа... Аме, не ме наместија добро.
Не сум задоволен.
Едниот бубрег ми го извадија. Другиов, слабо.
Малку работи, малку не работи. Не смеам да пијам.
Ама пијам. Навечер ич не додржувам.
Заспи, измокри се.
Да му ебам мамата.
Поарно камион да ме у дреше.
Гадно.
Баш гадно.
Како ќе...
Предвремена пензија. Без награди и посебни заслуги.
Ама не се жалам. Сум го поминал јас моето.
Како се вика: старост - грдост.
Да прашаш за Димитрија.
Им кршев јас коските мангупите. Што жени имам превртено.
Не се добројува. У ште бодам, да си ебам мамата.
Така ли е душо?
Чекај... Чекај...
Фала ти.
Знаеш ли кој те тепаше, Димитрија? - Кој?
Јас.
Немој да се шалиш. - Со хебла.
И со чекич од девет кила.
Мислев дека сум ти скршил З2 коски. Толку сакав.
Не се бранеше, да си ебеш мамата.- Немој да лажеш!
Не се бранеше! - Немој да лажеш!
Само брефташе како свинче.
Ме памтиш сега? - Пушти ме!
Ме фати со риба во кола. Ме извади надвор...
- Не се сеќавам.
Мама ми еба! Ме растури. - Боли! Боли! ! !
А зошто? - Не знам!
За џабе, Димитрија! - Не знам!
Со пендрек меѓу нозе!
Меѓу нозе, чичко Димитрија!
Што ти згрешив толку? А? - Не знам!
Те тужев... Џабе.
Голем фраер беше.
Два дена не станав од кревет. Третиот ден станав.
Пак се вратив.
Јајцата ми беа како лубеници.
Не смеев ни да помислам на женско.
Ме болеше кога ќе ми се дигне.
Ебеш сега?
Деца не можам да имам, Димитрија.
Сакаш пиво? - Мене ми е ред.
Зошто?
Зошто...?
Кај си ти?
Кој си ти?
Да те видам...
Ајде...
Што?
Што? Дојди.
Полека... Полека, бе. Рекреација.
Ти ветив дека ќе ја чувам Елена, додека си во војска.
-Која Елена? - Која? Твоја Елена.
Не ја чував.
Ја ебев.
Морав да ти кажам. Ми стоеше.
Ме стегаше овде како грутка. Дваесет години.
Вечерва решив.
Се лутиш?
На тебе? Имаш подобар пријател од мене?-Немам.
Кој ја ебе Елена?
Ж ените се само... Така ли е куме?
Кој ти ја намести првата женска?
Кој те научи да играш табла?
Кој ти ја купи првата плоча?
Кој те вадеше секој викенд од војска?
Кој ти стави шеќер во резервоарот на комбето?
Кој? - Јас.
Ти?
Кој ти поднесе тужба за гаражата?
Кој? - Јас.
Кој го отру Леси?
Ти го отру Леси?
Па заедно го купивме. Ти го учеше да апортира.
Како го отру?
Со отров.
Да му ебам матер...
Да му ебеш матер...
Да му ебеш матер.
Да му ебеш матер!
Ајде за арно за убаво!
За арно за убаво!
Не ми е лесно да го кажам ова, ама...
жена ти има љубовник.
Што?
Се ебеш со Светлана? -Малку. Сега веќе не.
Сега сте скарани? Нели?
И?
Растури ми глава.
Тебе?
За арно за убаво!
Има уште?
Син ти.
Не личи на мене? -Не.
Што да кажам?
Ништо...У дри ме! -Тебе?
Знаев за Елена.
Знаеше?-Знаев и дека ќе ми кажеш. Кај и да е.
Вас ви е смешно.
Мене ми е страшно... Деца!
Да ли ќе бидете нежни со мене?
Дали ќе ме бакнете? Можеби.
Сигурно сакате од позади...
...свињи едни балкански.
Јас сум поштена курва.
Девица... Наша.
Фала.
Се гледаме околу полноќ. -Се гледаме.
Ги знам сите знаци, шифри,
тајните на државите, алхемија на природата.
Слушај, едвај ти најдов бурек во ова време.
Рецептот на Кока Кола...
Немам ситно.
Виртуелна реалност, биолошки чипови...
Сите актери и гробари на Европа...
...црви, идеи, хаос, гета, паранои...
херметични кругови... езотерични кругови...
К уромантии, шизомантии, некромантии, метапомантии...
Бре, што е досадно, деца!
Етничка тензија, граѓанска војна...
Братоубиствена воја...
Ако имаш рана, сам сипи си олово на неа.
Немој јас да ти сипам!
Немој никого да жалиш.
Ако некого жалиш, еби го до смрт.
Затоа што смртта е убава. Светот е апсурден.
Политиката е лу дило. А јас јадам гомна!
Да седам на табуретка во маало со сати,
да гледам како заоѓа сонцето.
Со мал прст да не мрдам... Тоа сакам.
Ете...
Мане, не сери.
Зошто дојде? - Дојдов да те видам.
Да видам како си.
И, како сум?
Па, како си? - Одлично! Фала.
Ќ е биде подобро. А ти?
Како ти е во светот?
Дојдов да ја видам Наталија.
Најмногу за тоа. -Остави ја сестра ми раат.
Сакам се да поправам.
Немој, Мане.
Пет години не се јави.
Сакав да се вратам како господин човек,
со пари во џеб. Да ве извлечам од ова срање.
Доцна е, Мане. - Што е доцна?
Што требаше? Овде да гинам?
Заради накурчени политичари, кои ве ебат во глава,
а, вие молчите? - Така е.
Што ти е, човеку?
Имам само еден живот.
Така е, Мане, во право си.
Морам да ја видам. Знаеш?
Слушај, доста срања и направи. -Знам.
Што знаеш?
Знам дека ја исфрлија од оркестарот.
И тоа е се што знаеш?
Морам... -Од секогаш сум знаел повеќе од тебе, Мане.
Морам да ја видам. У ште вечерва. Знаеш?
Нема светло, Мане.
Во оваа земја светат само кандила по цркви.
Се заеба што се врати, Мане.
И јас се заебав.
Сите се заебавме, Мане.
Господине, ќе возам јас цела вечер вака во круг
или знаете каде одите?
Ајде, вози.
Вози!
У пичку мајчину.
Овде има милион марки. Море, неколку милиони.
Неколку милиони - тебе, неколку милиона - мене.
Не сери!
Знаеш ли ти чие е ова? - Не знам!
Зошто тогаш сереш?
Работиме за оној што ти не смееш да знаеш кој е.
А, не да сереш.
Топи, а што треба јас да правам?
- Да не ми се курчиш. Беше еден пред тебе...
Многу се курчеше. Му го одгризав увото.
Се уби од дерење, како Ван Гог.
Седи!
Ова го чував само за тебе.
Фала ти, Топи, да ти ебам...
Си слушнал како е овде? Е, многу е полошо.
Дојде во погрешно време на погрешно место.
Со извесно познавање од одредени области,
вклучувајќи го и Козареч- ко коло ,68-ма...
Ние сме од Козара. -Не сери!
...дојдов до заклучок дека ова место е доста специфично.
Така е!
-Сите сакаат да фатат џаде. Балкан-буре барут.
-Така е.
Описно кажано: Газот на светот.
Стигна на место, што јас привремено го нареков,
хемороид на газот на светот.
Работен наслов: Прилично крваво.
Поднаслов: Ти се еба мајката од мене
и вакви како мене. -Зошто од тебе, Топи?
Немој да се курчиш!
Ајде, пробај!
Овде мириса на пари, мириса на смрт.
Ништо не разбираш, да ти ебам главата босанска!
Ќ е ви смета ако запалам? -Не.
Пушите? -Не...
Се познаваме од некаде? -Не.
Не се сеќавате на мене? -Не.
Не сме се сретнале? Некој воз, можеби?
А? -Не, не...
Пиете? -Не, фала.
А... Не пиете? -Па,не.
Е, сега ќе се напиеш.
Има некоја посебна причина?
Има! -Така?
У ште кога те видов, знаев.
Што знаевте?-Дека ќе седнам до вас и дека ќе пиеме водка.
Каде патуваш, мали?
Ај, патувај. Бегај!
А, за арно за убаво?
За арно за убаво.
Каде патувате?
Не знам. -Како не знаете?
Бегам. -Зошто?
Не платена казна за паркирање.
Лажете! - Лажам!
Си го убив најдобриот пријател. -Зошто?
Ја ебеше жена ми.
Оставете го тоа. Не е мое.
Чие е ?
Имате убави очи.
Само што веќе не верувам во жени со убави очи.
Штом ве видов, знаев. -Што знаевте?
Дека ќе седнам до вас, ама дека нема да биде лесно.
Решивте каде ќе се симнете?
А каде ќе се симнете вие? -Не знам. Зошто?
Баш таму одам.
Вас треба да ве затворат! -Да, ама меѓу вашите нозе.
Оставете ме на мира! - Не ми паѓа на памет!
Пуштете ме! Добро! Добро!
И што ќе правиме сега? -Не знам.
Од каде ти е тоа?
Од Марко.
Кој Марко...?
Извинете, кога треба да тргне автобусов?
Мене ме прашувате? -Да! Вас ве прашувам.
Требаше пред петнаесет минути.
Пред петнаесет минути? -Да.
Каде е шоферот? -Таму. К е дојде.
Знам јас дека ќе дојде, ама кога?-Верувајте, не знам кога.
И што прави таму?
Сигурно пие кафе.
Овој стварно пие кафе, да ти ебам!
Да ти ебам народот, да ти ебам!
Сите пијат кафиња! Ми отиде младоста додека
сите се напијат кафе.
Ако доцнев јас, ќе ме чекаше?
Жими кур ќе ме чекаше. Така ли е госпоѓо?
Се што е во светот инци- дент, кај нас е систем.
Браво, Госпоѓо! Браво! Да ве прашам нешто?
Дали вие плативте карта? -Молам? -Карта госпоѓо!
Дали вие плативте карта? -Јас имам слободна.
Имате слободна! Госпоѓата има слободна!
Може ли да ја видам сло- бодната? Се извинувам.
Само момент... Да погледнам.
Што ќе ви е мојата сло- бодна?-Не... Во ред е.
Госпоѓата има слободна! Ова е за пример!
Не ви треба слободна! Разбирате?
Како мислите?
Нема шофер. Нема кој да вози.
Го боли кур! ... Пие кафе!
Пие кафе...-Го заболе за автобусов!
Не ви треба слободна. За кој кур слободна?!
Нема систем - нема карти!
Сакате јас да возам? Сакате?
Ќ е го ставам во прва... и отидовме во пичку матер.
Да тргнам малку, да видиш како ќе дотрча.
Таму пие кафе, овде ни еба мамата!
Мама ни ебаа!
Така ли е? -Така е.
Вака било во Турско?
Од кај знам како било во Турско?
Не знаете? Петсто години Турско.
Не знам како било.
А, ги памтите Швабите? -Не ги памтам Швабите.
Ни Швабите не ги памтите?
А, оваа војна? И тоа го заборавивте?
Е, па тоа е. Никој ништо не памти!
Нова војна треба, пичка ви мајчина!
Ќ ути, дете! Гризни јазик!
Да гризнам јазик?
Гризнав еднаш. Пола јазик и одгризав на една!
Ама си го бараше. Колку, години имате вие, госпоѓо?-Молам?
Стотка, а? Ќ е се умира ли полека?
Брат... Смири живци.
Ајде госпоѓо, нема место. Гледате како се множат
скотовиве? -Господе Боже!
Зошто стално вие нешто по Бога?
Ама, нешто сме болни, а? Нешто сте ми бледа.
Да не е рак? Знае тоа на тие години.
Срам да ти е! Јазикот да ти се исуши!
Јас ти викам...
Чекајте госпоѓо...
Да го гризам или да ми се суши?
Знаете ли вие што сакате? Знае овде некој што сака?!
Никој нема поим. Седнавте да се возите, така?
Е, сега ќе се возите!
Еј, момче! Каде?
У пичку мајчину, стари!
Работи! Стварно работи!
Лу дило!
Стој, да ти ебам...
Се сами бу дали...
У дри! Лу дило!
Вози! ! !
Го видовте вие ова?
Добро, добро... Ајде, вози.
Не е ова најлошото што ни се случува.
...Станица.
Имаш некои пробле- ми, стари? А?
Кретен!
Госпоѓо... Госпоѓо...
Госпоѓо... Контрола!
Во ред е... Во ред е... Сосема е во ред.
Јас лично ќе ве возам дома.
Леле, немој ти сине да ме возиш дома.
Сине, те молам да излеземе. -Нема проблем, мајко.
Пушти ме и мене, те молам.
Само полека. Пазете се.
Чувајте се. Лека ноќ.
Отвори средна, кретену еден!
Отвори!
Добро вечер. Треба нешто?-Срам да ти е!
Топли јакнава? -Топли.
Пропушта ветер? -Не пропушта.
А, нож?
Пропушта нож? -Пропушта.
Сакате и вие надвор? -Не! Не!
К у л!
Ти се дига ли тебе кога ги гледаш пичињава по у лици?
Дај му некој динар, те молам.-Што сакаш?
Сакаш пари?
Што? Богат си? -Не сум.
Што се расфрлаш со пари, тогаш? Друго те прашав.
Ќ е платиш за ова. -Ќ ути!
Јас ќе платам? Ти не си нормален. Да ти ебам
народот, да ти ебам!
Никој не се разбира од збор. Никој не слуша што го прашуваш.
Сите одговараат на некои други прашања.
А бе, сите ќе ве потепам, око нема да ми трепне.
Сите ќе ве убијам! Си прави друг муабет!
Имам просто прашање. Пробај да запамтиш.
Ти се дига ли кога гледаш пички? Сега!
Не. -Така кажи! Не ти верувам.
Ти се лиже подов? -Не.
Така! Тоа ти верувам.
Паметно. Не е чист.
Добро вечер.
-Добро вечер.
Вакво копче барам со години.
Како се викаш? -Ана.
Ана. У баво име.
Имаш дечко, Ана? -Имам.
Љубоморен е? -Да.
А ти? Се фаќаш со други по темни у лички?
Не.
И веруваш? -И верувам.
Што се мешаш, ти? Ќ ути!
Зошто се заебавате со мене? Место!
Место!
Седи таму!
Ана... Рашири ги нозете! Ајде, рашири ги...!
Слушаш што ти викам?
Ајде, уште малку, човекот е во години. Така!
Гледај!
Рашири!
Гледај! Гледај!
Ти се дига?
Ако не сакаш, не мораш да одговориш. Само немој,
те молам, да ме лажеш.
Не сакам да одговорам.
Така, човече, да му ебам матер! Само така!
Ти беше убаво, Ана?
Не сакам да одговорам. -Океј...
Еве, ти го копчево, да те потсети на мене.
Потивко, мајмуне! Гледаш дека разговарам со девојката!
Јави ми се понекогаш. Важи?
Кај си бе, мајсторе, да му ебам мајката?!
Чекаат луѓево!
Ти ќе ми го крадеш лебот!
Сине... Сине... Да ти ебам...
Вечерва сакам да ти објаснам се...
На нашето место...
Сакам! -Ве молам...
Слушај, Наталија. Кога те молам да се најдеме...
Ве молам, само една секунда...
На нашето старо...
Да... Те молам, Наталија.
Сите се тука? -Сите.
Како што се договоривме. -Другиот дел, на крај.-Да.
Ама нека биде на ниво.
И Виенската филхармо- нија ќе ни позавиди.
И онака... од му да! -Молам?!
Молам?!
Мислам, од душа. -А,да... -Од душа.
Чекај малку. Нешто не ми е јасно.
Тој ти рече да ги рашириш нозете или ти самата ги рашири?
Тој ми рече. -Тој ти рече. О, пардон!
А, ти не го гледаше? -Не!
И не знаеш зошто те гле- дал баш тебе, цело време?
Не знам. -Да ти го резнам!
Ме палиш со тие македонски финти!
И зошто те гледал баш тебе цело време? Само тебе?
Зошто некој не дојде и не ме гледа мене, на пример?
Нема причина! Така ли?
Нема причина. Така ли?
Така е! -Така е!-Така е!
Зашто ми го правиш ова? - Да ти кажам една работа,
злато. Лажеш уште пред да отвориш уста!
Ме гледаш во очи и лажеш! - Не лажам!
Ти си љубоморен! -Јас сум љубоморен?!
Сега, јас сум љубоморен? Се слушате по телефон?
Си закажувате состаноци?!
Се гледате како заљубени гу лаби!
Како стаорци се гледате! Трчате голи по месечина!
Мене, злато, кога некој така ме гледа,
јас приоѓам и ебам ан пасан! Чиста работа!
Се чу дам после зошто цела кафана гледа во тебе.
Ти ги викаш со поглед!
Тебе ти импонира! Ти импонира!
Знаеш колку ти импонира!
Ми импонира! -Ти импонира!
Ми импонира! Идиот еден!
Каде? -Што е? Што е?
Што! -Еби се!
Ти си по тие работи. Дојди малку.
Носи ме дома!
Сакаш мене сега малку да ми рашириш овде нозе?
Носи ме дома!
Прво да расчистиме нешто.
Немаме што да расчистува- ме! Носи ме дома!
Сакаш можеби, да те носам кај него?
Тој ти е крив, а? -Па, кој е крив?
Јас сум крив? -Не си ти крив!
Не е тој крив, Не сум јас крив!
Кој е крив? Можеби Дедо Мраз е крив!
Тој не е крив, јас не сум крив...Кој е крив?
Да не сум јас крив? Да не сум јас крив?
Јас сум крив! Да ти ебам...
Не си ти крив. Не си ти крив.
Не си...
Нема веќе да се караме. Не!
Што си згрешил бе, брат? -Треба нешто?
Крив си нешто, а?
Има некој проблем? А?
Бараш проблем? -Не! А ти?!
Бара проблем, да ти ебам!
Немој да се курчиш!
Што сакаш?
Меѓу мене и тебе е се готово, одамна.
Не сакам веќе да те видам.
Грешиш.
Наталија... Да не сме- там јас?
Сметаш!
Кој ти е овој мајмун?
Не е твоја работа. -Така? Не е моја работа, а?
Кажи му да прошета малку. -Коста е со мене.
И ќе остане овде. Што сакаш?
Треба да разговараме. -Немаме што да разговараме.
Коста! -Немој да правиш сцени.
Кај си бе, Коста -Не ти е крив Коста?
Кој е крив? -Кој е крив?
Прашуваш кој е крив? Прашај се два пати кој е крив.
Кој е крив? Кој е крив?
Наталија, одиме...
Како не ти е срам да ми се појавиш пред очи.
Срам ми е. Се каам.
Згрешив. Сакам да се извинам.
-Да се извиниш...? Какво фајде имам јас од тоа?
Види... Види го... Сакам да почнеме од почеток.
Колку пати сме почнувале од почеток?-Наталија!
Наталија... Овој пат е различно.
Научив многу работи. Се научив.
Не ти верувам ни збор. Ништо не ти верувам.
Истите муабети, истите срања.
Доста ми е од тебе.
Само јас знам како ми беше, кога си отиде...
Не сакам повторно да поминувам низ истиот пекол.
Те заборавив, Мане.
Никогаш ти нема да се смениш.
Можеше да оставиш писмо... картичка...
било што... Било што.
Знаеш дека мразам разделби.
Мразиш разделби... Мане...Мане...
Не сум веќе млада. Немам време...
Немам време.
Наталија.
Одам јас. -Коста!
Извини Коста. Само малку...те молам.
Симфониски оркестар.
Твојот симфониски оркес- тар. Свират само за тебе.
Само за тебе.
Мане!
Што правиш?
Мане!
Чекај!
Мане!
Мане, Мане!!!
Мане...
Мане! ! !
Се у дави!
За мене! -Коста!
Кај си бе Коста?! -Тука сум!
Ај за арно за убаво!
Ајде, покажи ни сега како беше она...
Немој Топи сега, да го ебам. -Ајде.
Покажи, слободно.-Немој сега... -Ајде, покажи.
Ајде...
Како беше она, да го ебам?
Кој е крив? Да видиме, кој е крив?
Ајде, слободно. -Јас сум крив! Јас сум крив!
Јас сум крив! Јас сум крив! Јас сум крив!
Рибите се криви. Рибите се криви.
Стаорците се криви! Стаорците се криви!
Јас сум крив! Јас сум крив!
Како беше она? -По месечина...Тоа!
Тебе, кога некој те гледа, ти импонира!
Знаеш како ти импонира? Ти импонира!
Ти импонира!
Ми импонира! Ми импонира!
Браво!
Се слушате по телефон?
Трчате голи по месечина?-Браво!
Голи по месечина! Голи по месечина!
По месечина...
Како заљубени гу лаби... Како стаорци, бе.
Како стаорци се гледате. Како стаорци!
Стаорци! Стаорци! Како стаорци се гледате...
Јас сум... Јас сум...
Јас сум крив. Јас сум крив.
Јас сум крив. Јас сум крив! Јас сум крив, пичка ми мајчина!
Јас сум крив... Јас сум крив.
Мене кога некој така ме гледа, јас приоѓам и го
ебам ан пасан.
Ан пасан! -Браво!
Кој е крив? Јас сум крив! Јас сум крив!
Добар! А?
Драго ми е што се запоз- навме.
Лека ноќ.
,Одвратни се... -К ути уште малку.
Еј, тргни се! Ја носам дома. Тргни се!
Дојди ваму!
Пушти ја.
Пушти....
Остави ја...
Ѓорѓи! -Ана!
Пушти ја!
Пичка ти мајчина!
Знаеш ли што треба да на- прави секој што има чест
да се запознае со Топук? -Не.
Да му отпее нешто.
Не знам да пеам.
Можеби не знаеш, дека знаеш.
Ајде, пробај.
Подобро отпеј нешто. Мој совет.
Чокалија...
ја знаеш онаа вашата: Зајди, зајди...
Јасно сонце... -Јасно сонце.
Јасно сонце.
Ја знам.
Да чуеме.
Јас подобро ќе испеев . Ајде, поубаво...
Поубаво, од почеток. Ајде.
Соблекувај се!
Соблечи се!
Соблекувај се!
У ште! -Немој, Топук. Те молам!
Немој, те молам! -У ште! Пеј уште!
Пеј!
Нема веќе, пичка ти мајчина!
Пеј!
А ти, марш дома! Губи се!
Пеј!
-Доста пеев...
сега малку ќе ебам!
Пеј!
Немој! Немој...
Нема веќе да се караме. Нема.
Што правите вие? Маме ви ебам!-Бегај! Бегај!
Еј, ја крадат колата!
Побрзај, човече!
Го крадат бензинот, ком- шија! Крадци! Побрзај!
Еве го!
Каде? -Ене го!
Да му ебам мамичето!
Каде бе, педеру?! -Еве го!
Мац, мац... Дошло маче на каче.
Комшија, онаму!
А, тука си! Мац, мац...
Ене го!
Држи го! Држи го! -Растури го!
Полека, полека... -Сега ќе ти ебам мамата!
Каде сега?
Каде сега, мали?
Крадеш бензин! Да ти ебам матер!
Пичка ти матер...
Крадеш, мали, крадеш?!
Ќ е го одереме! -Пушти го...
Не сум јас крив! Не сум крив!
Не сум крив!
Влечи го! Влечи го!
Ај за арно за убаво!
КР АЈ